ಆಸುಮನಕ್ಕೆ ವರುಷ ತುಂಬುತಿರುವ ಹರುಷ!!!

11 ಫೆಬ್ರ 10

ಕಳೆದ ವರುಷ ಪ್ರೇಮಿಗಳ ದಿನಕ್ಕೆ ಒಂದು ದಿನ ಮೊದಲು

ಜನರು “ನಾಳೆ ಏನಾಗಬಹುದು” ಎಂದು ಕಾಯುತ್ತಲಿರಲು

 

ಪ್ರೀತಿಸುವವರನ್ನು ಬೆಂಬಲಿಸಲು ಆಸುಮನ ಸ್ಪಂದಿಸಿತ್ತು

’ಪಿಂಕ್’ ಚಡ್ಡೀ ಹಗರಣದವರಿಗಂದು  ಸವಾಲನ್ನೇ ಹಾಕಿತ್ತು

 

ಮತ್ತೆ ಎಂದಿಗೂ ಹಿಂದಿರುಗಿ ನೋಡದೇ ಮುನ್ನಡೆದು ಸರಾಗ

ಎರಡನೆಯ ವರುಷಕ್ಕೆ ಕಾಲಿಡುವ ಹುಮ್ಮಸ್ಸಿನಲ್ಲಿದೆ ಇದೀಗ

 

ಹದಿಮೂರರ ಶುಕ್ರವಾರ ಅವಲಕ್ಷಣ ಎಂಬುದಕೇ ಬದಲಾಗಿ

ಸಾಗುತ್ತಿದೆ ಫೆಭ್ರವರಿ ೧೩ರ ಶುಕ್ರವಾರದಂದೇ ಆರಂಭವಾಗಿ

 

ಈ ಮನ ಸ್ಪಂದಿಸಿದ ದಿನಗಳಂದೆಲ್ಲಾ ಮಿಡಿದಿತ್ತು ಆಸುಮನ

ಪಿಸು ಮಾತುಗಳ ಜೊತೆ ಜೊತೆಗೆ ಸ್ಪಂದಿಸಿತ್ತು ಓದುಗ ಮನ

 

ಬೆನ್ನು ತಟ್ಟಿ ಹುರಿದುಂಬಿಸುವ ಓದುಗರು ಇರುವಂತೆಯೇ ಇಲ್ಲಿ

ಸರಿ ಕಾಣದ್ದನ್ನು ಸರಿ ಅಲ್ಲವೆಂದು ಟೀಕಿಸುವವರು ಜೊತೆಯಲ್ಲಿ

 

ಬರೆದೆಲ್ಲಾ ಪುಟಗಳು ಇದನ್ನೂ ಸೇರಿಸಿ ಇನ್ನೂರು ಆಗುತ್ತಿರುವಾಗ

ಭೇಟಿಗಳ ಸಂಖ್ಯೆ ಹದಿನೈದು ಸಾವಿರದ ಗಡಿ ತಲುಪಿದೆ ಇಲ್ಲೀಗ

 

ವರುಷ ಪೂರ್ತಿಯಾಗುತಿರುವಾಗ ನಾನು ಎಳೆಯ ಕಂದನಂತೆ

ಬೇಡುವೆನು ಪ್ರತ್ಯಕ್ಷ ದೇವರಾದ ಅಮ್ಮ ನನಗೂ ಹರಸುವಂತೆ

 

ಓದುಗರ ನಿರೀಕ್ಷೆಯ ಮೀರಿ ಬೆಳೆವ ಪ್ರಯತ್ನದಿ ಸದಾ ಇರುವೆ

ಓದುಗರಿಗೆ ಹೃತ್ಪೂರ್ವಕ ಧನ್ಯವಾದಗಳನ್ನು ಅರ್ಪಿಸುತಿರುವೆ

 

ಆಸುಮನಕ್ಕೆ ಇದೀಗ ನಿಜಕ್ಕೂ ವರುಷ ತುಂಬುತಿರುವ ಹರುಷ

ಇದು ಹೀಗೆಯೇ ಮಿಡಿಯುತಿರಲೆಂದು ಹರಸಿ ವರ್ಷಾನುವರುಷ!

*****************************************


ಮುತ್ತು – ತೊತ್ತು!!!

22 ಆಕ್ಟೋ 09

 

ಅಂದು,

ಎನ್ನ ನಗುವಿಗೆ

ಬೇಕಿತ್ತು ನಿಮ್ಮ ಮುತ್ತು

ಎನ್ನ ಅಳುವಿನಲೂ

ಸಾಕಿತ್ತು ನಿಮ್ಮ ಮುತ್ತು

ನಾ ಗೆದ್ದಾಗ, ಬಿದ್ದಾಗ

ನಿಂತಾಗ, ಕುಂತಾಗ

ಮತ್ತದೇ ಮುತ್ತು

ಅಮ್ಮ,

ನೀವು ಕೊಡುತ್ತಿದ್ದ

ಪ್ರೀತಿಯ ಮುತ್ತು

 

ಇಂದು,

ಮುತ್ತನೀಯಲು

ನಿಮಗೆ ತ್ರಾಣವಿಲ್ಲ

ಇಂದು ಎನಗದು

ಬೇಕೆಂದೂ ಇಲ್ಲ

ನೀವು ಬಿದ್ದಾಗ

ಎದ್ದಾಗ ನಿಂತಾಗ

ಕುಂತಾಗ ಅತ್ತಾಗ

ಆಧರಿಸಲೆನಗೆ

ಇಲ್ಲ ವ್ಯವಧಾನ

ಇಲ್ಲ ಪುರುಸೊತ್ತು

 

ಅದಕ್ಕಾಗಿ ನಿಮ್ಮ

ಯೋಗ ಕ್ಷೇಮ

ವಿಚಾರಿಸಲು,

ನಾನಂದಂತೆ

ಕೇಳಿ ದುಡಿಯಲು,

ಸದಾ ಸಿದ್ಧಳಿದ್ದಾಳೆ

ಈಗ ನಮ್ಮ

ಮನೆಯಲ್ಲೊಂದು

ತೊತ್ತು!

 ಆತ್ರಾಡಿ ಪೃಥ್ವಿರಾಜ್ ಹೆಗ್ಡೆ


ನಮ್ಮಮ್ಮ ಮಗುವಿನಂತೆ ಅತ್ತೇ ಬಿಟ್ಟಿದ್ದರು!!!

02 ಏಪ್ರಿಲ್ 09

amma07

ಅದೇಕೋ ಈ ಬಾರಿ ನಮ್ಮಮ್ಮ
ಮಗುವಿನಂತೆ ಅತ್ತೇ ಬಿಟ್ಟಿದ್ದರು
ಹೊರಟು ನಿಂತವನ ಮೈದಡವಿ
ಕೈ ಹಿಡಿದು ತನ್ನತ್ತಲೇ ಸೆಳೆದರು

ಕಳೆದ ಇಪ್ಪತ್ತೊಂಭತ್ತು ವರುಷಗಳಲ್ಲಿ
ಹೀಗಾಗಿದ್ದು ಇದು ಎರಡನೇ ಬಾರಿ
ಅಂದು ಅಪ್ಪಯ್ಯನವರ ಕ್ರಿಯೆ ಮುಗಿಸಿ
ಬರುವಾಗ ಮತ್ತೆ ಈಗ ಈ ಬಾರಿ

ಮೊನ್ನೆ ತನ್ನ ತಂಗಿಯನು ಕಳೆದುಕೊಂಡು
ಮನ ನೊಂದು ಬಡವಾಗಿದ್ದಿರಬಹುದು
ತನ್ನ ಮಕ್ಕಳೆಲ್ಲಾ ತನ್ನ ಜೊತೆಯಲೇ
ಇರಲೆಂಬಿಚ್ಛೆ ಮನದೊಳಗಿದ್ದಿರಬಹುದು

ಉತ್ತರ ಭಾರತದಲಿದ್ದಷ್ಟೂ ದಿನ ನನ್ನದು
ವರುಷಕ್ಕೊಂದೆ ಸಾರಿ ಊರ ಭೇಟಿ
ಬೆಂಗಳೂರಿಗೆ ಬಂದ ಮೇಲಷ್ಟೆ ಜಾಸ್ತಿ
ಆಯ್ತು ಇಳಿಯುವುದು ಈ ಶಿರಾಡಿ ಘಾಟಿ

ಆದರೂ ಪ್ರತೀ ಸಾರಿ ಹೊರಡುವಾಗಲೂ
ಇನ್ಯಾವಾಗಲೋ ಏನೋ ಎನ್ನುವ ಭಾವ
ನಾ ನೊಂದರೆ ಅಮ್ಮ ಅತ್ತು ಬಿಡುವರೆಂದು
ದುಃಖವನು ಮರೆ ಮಾಚುವ ಹಾವ ಭಾವ

ಹೆತ್ತ ಕರುಳಿನ ಕೂಗು ಇನ್ನೂ ನನ್ನ ಈ
ಕಿವಿಗಳಲಿ ಮಾರ್ದನಿಸುತಿರುವಂತಿದೆ
ಸಾಕು ಮಗೂ ನಿನ್ನ ನೌಕರಿಯ ಹಂಗು
ಬಾ ಊರತ್ತ ಎಂದೆನ್ನ ಕರೆಯುವಂತಿದೆ

ಮೀಸೆ ಹುಟ್ಟುವ ಮೊದಲೇ ವಾಯುಸೇನೆ
ಸೇರಿ ಸೈನಿಕನಾಗಿ ಹೊರಟು ಬಿಟ್ಟೆ ನೀನು
ಕೊನೆಗಾಲದಲ್ಲಾದರೂ ಜೊತೆಗಿರು ಎಂದರೆ
ನೌಕರಿಯ ಸಬೂಬು ನೀಡುತಿರುವೆಯೇನು

ಬಂದು ಬಿಡು ನಮ್ಮೂರಿಗೆ ನೀ ಪರವೂರ
ಆ ನೌಕರಿಯ ಎಲ್ಲ ಹಂಗನ್ನೂ ತೊರೆದು
ಎಂದು ನಮ್ಮಮ್ಮ ಊರ ಮನೆಯಲಿ
ಇಂದೂ ಕೂತಂತಿದೆ ನನಗಾಗಿ ಕಾದು

********************