ಆ ಭೇಟಿ ಬೇಡವಿತ್ತು!

“ನಿಮ್ಮೂರಿನಲ್ಲಿರುವ ನನ್ನ ಮಗಳ ಪೀಜಿ ರೂಮಿಗೆ ಹೊರಟಿದ್ದೇನೆ. ನೀನೂ ಊರಿಗೆ ಬಂದಿದ್ದಿ. ಅವಳ ರೂಮಿನ ಹತ್ತಿರ ಬರಲು ಸಾಧ್ಯವೇ ನಿನಗೆ? ನೀನು ಬಂದರೆ ಭೇಟಿ ಆಗಬಹುದಿತ್ತು. ನಿನ್ನನ್ನೊಮ್ಮೆ ಭೇಟಿ ಆಗಬೇಕೆನ್ನುವ ಬಯಕೆ ಇದೆ ಕಣೋ.  ಗಜಾನನ ಬಸ್ಸಿನಲ್ಲಿದ್ದೇನೆ. ಈಗ ಕುಡುಮಲ್ಲಿಗೆ ದಾಟಿ ಬೆಜ್ಜವಳ್ಳಿ ಹತ್ತಿರ ಸಾಗುತ್ತಾ ಇದೆ ಬಸ್ಸು.  ಶಿವಮೊಗ್ಗ ತಲುಪುವಾಗ ಆರು ಘಂಟೆ ಆಗಬಹುದು. ಶಿವಮೊಗ್ಗದ ಬಸ್ ಸ್ಟಾಂಡಿಂದ ಅರ್ಧ ಕಿಮೀ ಹಿಂದೆ ಆಲದ ಮರದ ಸ್ಟಾಪ್ ಇದೆಯಲ್ಲಾ ಅಲ್ಲಿ ಇಳಿದುಕೊಳ್ತೇನೆ. ಅವಳ ರೂಮಿಗೆ ಅಲ್ಲಿಂದ ಅಡ್ಡ ರಸ್ತೆಯಲ್ಲಿ ಒಂದು ಕಿಮೀ ದೂರ ಹೋಗಬೇಕು. ಬರ್ತೀಯಾ? ನಮ್ಮೀರ್ವರಿಗೂ ಇನ್ನು ಇಂತಹ ಅವಕಾಶ ಕೊಡಲಾರ ಆ ದೇವರು”.

“ಹೌದು ಕಣೇ, ಊರಿಗೆ ಬರುವ ಮೊದಲು ನನಗೂ ಬಯಕೆ ಇತ್ತು. ನೀನು ನಮ್ಮೂರಿಗೆ ಬಂದರೆ ನಿನ್ನನ್ನು ಭೇಟಿ ಆಗಬಹುದು ಎನ್ನುವ ವಿಚಾರ ನನ್ನ ತಲೆಯಲ್ಲೂ ಬಂದಿತ್ತು. ಆದರೆ ಈಗ ಯಾಕೋ ಅಳುಕು. ಒಂದು ತರಹದ ಭಯ. ನಾನು ಈ ಸಮಾಜಕ್ಕೆ ಹೆದರುತ್ತಿದ್ದೇನೆ ಅಂತ ಅನಿಸ್ತಾ ಇದೆ. ಏನು ಮಾಡಲಿ? ತಪ್ಪು ಮಾಡಿದವರಿಗೆ ಯಾವ ಭಯವೂ ಇಲ್ಲ. ತಪ್ಪು ಮಾಡದ ನನ್ನಲ್ಲಿ ಅದೇಕೋ ಅಳುಕು ಕಣೇ”

“ಬೇಡ ಬಿಡು. ನಾನು ಹೆಣ್ಣು ಹೆಂಗಸು. ನಿನ್ನನ್ನು ಭೇಟಿ ಆಗಲು ತಯಾರಿದ್ದೇನೆ. ನಿನಗೆ, ಒಂದು ಗಂಡಸಿಗೆ, ಕಷ್ಟ ಆಗ್ತಿದೆ. ಸರಿ, ಬೇಡ ಬಿಡು. ನಾನು ಬಯಸಿದ್ದೇ ತಪ್ಪಾಯ್ತು ನೋಡು”.

*****

ಆಲದ ಮರದ ಸ್ಟಾಪಿನ ಬಳಿ ಬಸ್ಸು ನಿಂತಾಗ, ಎರಡೂ ಕೈಗಳಲ್ಲಿ ಎರಡು ಬ್ಯಾಗುಗಳನ್ನು ಹಿಡಿದುಕೊಂಡು ಆಕೆ ನಿಧಾನವಾಗಿ ಬಸ್ಸಿನಿಂದ ಇಳಿದಳು. ಎದುರುಗಡೆ ಒಂದು ಸ್ಕೂಟರನ್ನು ನಿಲ್ಲಿಸಿಕೊಂಡು ಆತ ಕಾಯ್ತಾ ಇದ್ದಾನೆ. ಆಕೆಯನ್ನು ನೋಡಿದವನು ಸ್ಕೂಟರ್ ಸ್ಟಾರ್ಟ್ ಮಾಡಿ, “ಬಾ ಕೂತುಕೋ…” ಅಂದ. ಆಕೆಯೂ ಮಾತಾಡಲಿಲ್ಲ. ಆತನ ಹಿಂಬದಿಯ ಸೀಟಿನಲ್ಲಿ ಕುಳಿತುಕೊಂಡಳು. ಹಾಸ್ಟೇಲಿನ ಮಾರ್ಗ ಮಧ್ಯೆ ಸ್ಕೂಟರ್ ನಿಲ್ಲಿಸಿ, “ಏನು ಮಾತಾಡಲಿಕ್ಕಿದೆ ಎಲ್ಲಾ ಇಲ್ಲೇ ಮಾತಾಡು. ನಿನ್ನ ಮಗಳ ಮುಂದೆ ನನಗೂ ಕಷ್ಟ. ನಿನಗೂ ಕಷ್ಟ” ಅಂದ. ಆಕೆಗೆ ಮಾತೇ ಹೊರಡಲಿಲ್ಲ. ಕಣ್ತುಂಬ ನೋಡಿದಳು. ತನ್ನ ಕಣ್ತುಂಬಿಕೊಂಡಳು. ಆತನೂ ಆಕೆಯನ್ನು ಕಣ್ತುಂಬಿಕೊಂಡ. ಸಾಕು ಬಿಡು, ಅಂದವನು ಸ್ಕೂಟರ್ ಸ್ಟಾರ್ಟ್ ಮಾಡಿದ. ಮತ್ತೆ ಏರಿ ಕೂತಳು ಆಕೆಯೂ.

*****

ಮಗಳ ರೂಮಿನ ಬಳಿ ಆಕೆಯನ್ನು ಬಿಟ್ಟು, ಆಕೆಯ ಮಗಳಿಗೂ ಹಾಯ್ ಹೇಳಿ, ಆತ ವಾಪಸಾದ.

*****

ನಾಲ್ಕಾರು ದಿನಗಳಿಂದ ಆತನ ಸಂದೇಶವೂ ಇಲ್ಲ. ಕರೆಯೂ ಇಲ್ಲ.

*****

ದಿನಪತ್ರಿಕೆಯ ಪುಟಗಳನ್ನು ತಿರುವು ಹಾಕುತ್ತಿದ್ದವಳಿಗೆ ಆತನ ಭಾವಚಿತ್ರ ಕಂಡಂತಾಯ್ತು. ತೆರೆದು ಓದಿದಳು. ಕಣ್ಣುಗಳನ್ನು ನಂಬದಾದಳು. ಆತ ಇನ್ನಿಲ್ಲ. ಆಕೆಯನ್ನು ಮಗಳ ರೂಮಿನ ಬಳಿ ಬಿಟ್ಟು ಹೋದ ದಿನವೇ ರಸ್ತೆ ಅಪಘಾತವೊಂದರಲ್ಲಿ ಇಹಲೋಕ ತ್ಯಜಿಸಿದ್ದ.

***

ಏನಿದು ವಿಧಿಲೀಲೆ?

ಎಲ್ಲಿಯದೀ ಬಂಧ?

*****

ಆತ ತನ್ನ ಬ್ಲಾಗ್‍ನಲ್ಲಿ ಪ್ರಕಟಿಸುತ್ತಿದ್ದ ಸ್ವರಚಿತ ಚಿತ್ರಗಳನ್ನು ಸದಾ ಮೆಚ್ಚಿ ಪ್ರತಿಕ್ರಿಯಿಸುತ್ತಿದ್ದ ಆಕೆಗೆ ಈಗ ಎರಡು ತಿಂಗಳ ಹಿಂದೆ ಆತನೇ ಒಮ್ಮೆ ಸಂದೇಶ ಕಳುಹಿಸಿ, “ತಮ್ಮ ಅಭಿಮಾನಕ್ಕಾಗಿ ಧನ್ಯವಾದಗಳು, ಸದಾ ನನ್ನ ಚಿತ್ರಗಳನ್ನು ಮೆಚ್ಚಿ ಪ್ರತಿಕ್ರಿಯಿಸುತ್ತಾ ಇದ್ದೀರಿ” ಅಂದಿದ್ದ.

ಅಲ್ಲಿಂದ ಸ್ನೇಹ ಶುರುವಾಗಿತ್ತು. ಗಂಭೀರವಾಗಿ ಒಂದೋ ಎರಡೋ ಮಾತುಗಳು ಅಷ್ಟೇ. ಆದರೂ ದಿನಕ್ಕೊಮ್ಮೆ ಕರೆ ಮಾಡಿ ಮಾತನಾಡುತಿದ್ದರು.

ಭೇಟಿ ಆಗಬೇಕೆಂಬ ಆಸೆ ಇಲ್ಲ ಅಂತ ಇಬ್ಬರೂ ಅಂದಿದ್ದರು.

ಆದರೆ, ಭೇಟಿ ಆಗುವ ಬಯಕೆಯನ್ನು ಪರಸ್ಪರರಲ್ಲಿ ವ್ಯಕ್ತಪಡಿಸಿದ್ದರು.

ಬೇಡ ಬೇಡ ಅನ್ನುತ್ತಾ ಭೇಟಿಯೂ ಆಯ್ತು.

ಆದರೆ ಈಗ?

ಇನ್ನು ಮುಂದೆ?

ಬರೀ ನೆನಪು ಅಷ್ಟೇ.

ಆ ಭೇಟಿ ಬೇಡವಿತ್ತು.

ಆತನನ್ನು ಆಕೆ ಭೇಟಿ ಆಗದೇ ಇದ್ದಿದ್ದರೇ ಚೆನ್ನಾಗಿರುತ್ತಿತ್ತು ಅಂತ ಆಕೆಗೆ ಅನಿಸತೊಡಗಿತ್ತು.

ತಾನು ಕರೆದಿದ್ದೇ ತಪ್ಪಾಯ್ತೇ?

ಛೇ!

*****

One Response to ಆ ಭೇಟಿ ಬೇಡವಿತ್ತು!

  1. sharada.m ಹೇಳುತ್ತಾರೆ:

    ಕಥೆ ಮುಂದೆ ಓದಿಸಿಕೊಂಡು ಹೋಗುಂತಿದೆ..
    nice story..

ತಮ್ಮ ಪ್ರತಿಕ್ರಿಯೆ ನೀಡಿ.

Fill in your details below or click an icon to log in:

WordPress.com Logo

You are commenting using your WordPress.com account. Log Out /  ಬದಲಿಸಿ )

Google photo

You are commenting using your Google account. Log Out /  ಬದಲಿಸಿ )

Twitter picture

You are commenting using your Twitter account. Log Out /  ಬದಲಿಸಿ )

Facebook photo

You are commenting using your Facebook account. Log Out /  ಬದಲಿಸಿ )

Connecting to %s

%d bloggers like this: