ಆಮೇಲೆ ಹೆಸರಿಡೋಣ! *** ಭಾಗ -೨ ***

 

ಅಂದು 1980ರ ಆಗಷ್ಟ್ ತಿಂಗಳ 28ರ ದಿನಾಂಕವಿದ್ದಿರಬೇಕು. ಮುಂಜಾನೆ ಏಳೂವರೆ-ಎಂಟರ ಸಮಯ ಬೆಂಗಳೂರಿನ ಕಬ್ಬನ್ ರಸ್ತೆಯಲ್ಲಿರುವ “ಏರ್ಮೆನ್ ಸೆಲೆಕ್ಷನ್ ಸೆಂಟರ್” ನ ಮುಂದೆ ನೂರಾರು ಮಂದಿ ಹಾಜರಿದ್ದೆವು. ನಾನು ಮುಂಬಯಿಯಿಂದ ಬಂದಿದ್ದೆ. ಕರ್ನಾಟಕದ ಮೂಲೆ ಮೂಲೆಗಳಿಂದ ನನ್ನಂಥ ಇತರ ಹುಡುಗರು ಬಂದಿದ್ದರು. ಅಲ್ಲಿ ಎಲ್ಲರದೂ ಅಪರಿಚಿತ ಮುಖಗಳೇ. ಎದೆಯೊಳಗೆ ಒಂಥರಾ ಭಯ.  ಏನಾಗುತ್ತೋ ಏನೋ ಅನ್ನುವ ಆತಂಕ. ಸಾಲಾಗಿ ನಿಲ್ಲುವಂತೆ ಆದೇಶ ಬಂತು. ಸಾಲಿನಲ್ಲಿ ನಿಂತಿದ್ದವರ ಮೇಲೆ ಕಣ್ಣು ಹಾಯಿಸಿದಾಗ ನನ್ನ ಪ್ರಾಥಮಿಕ ಶಾಲೆಯ ಸಹಪಾಠಿ ಕಾಣಿಸಿದ್ದ. ಓಹ್ ಒಬ್ಬನಾದರೂ ಇದ್ದಾನಲ್ಲಾ ಅನ್ನುವ ಸಮಾಧಾನ ಆಯ್ತು.

ಉಪೇಂದ್ರ ಮತ್ತು ನಾನು ಹಿರಿಯಡಕದ ಹಿರಿಯ ಪ್ರಾಥಮಿಕ ಶಾಲೆಯಲ್ಲಿ, 1972 ರಿಂದ 1974ರವರೆಗೆ, ಆರು ಮತ್ತು ಏಳನೇ ತರಗತಿಗಳಲ್ಲಿ ಒಟ್ಟಿಗೇ ಕಲಿಯುತ್ತಿದ್ದವರು. ಅಂದು ಆತನೂ ವಾಯುಸೇನೆಯ ಕದತಟ್ಟಲು ಬಂದು ನಿಂತಿದ್ದ. ಮುಂದಿನ ಎರಡು ದಿನಗಳಲ್ಲಿ, ದೈಹಿಕ ಪರೀಕ್ಷೆಗಳು, ಲಿಖಿತ ಪರೀಕ್ಷೆಗಳು ಹಾಗೂ ಸಂದರ್ಶನಗಳು ನಡೆದವು. ನನಗಿಂತ ಮುಂದಿದ್ದ ಆತನ ಆಯ್ಕೆ “ಮೆಕ್ಯಾನಿಕಲ್ ಗ್ರೂಫ್” ನಲ್ಲಿ ಆಗಿತ್ತು. ಹಾಗಾಗಿ ನಾನು ಸಂದರ್ಶನಕ್ಕೆ ಹೋದಾಗ, ನನಗೂ “ಮೆಕ್ಯಾನಿಕಲ್ ಗ್ರೂಪ್” ಕೊಡಿ ಎಂದು ಬೇಡಿಕೆ ಸಲ್ಲಿಸಿದ್ದೆ. ಈರ್ವರೂ ಜೊತೆಜೊತೆಗೆ ಒಂದೇ ಕೇಂದ್ರದಲ್ಲಿ ತರಬೇತಿ ಪಡೆಯಬಹುದು ಅನ್ನುವ ದೂರಾಲೋಚನೆ. ಆದರೆ ವಾಯುಸೇನೆಯ ಅಧಿಕಾರಿಗೆ ಅದು ಸರಿಕಾಣಲಿಲ್ಲ. ಲಿಖಿತ ಪರೀಕ್ಷೆಗಳಲ್ಲಿ ನಾನು ಪಡೆದಿದ್ದ ಅಂಕಗಳನ್ನು ಪರಿಶೀಲಿಸಿ, “ಉಹೂಂ ನಿನ್ನನ್ನು ಇಲೆಕ್ಟಾನಿಕ್ ಗ್ರೂಪಿಗೆ ಸೇರಿಸುತ್ತಿದ್ದೇನೆ” ಅಂತ ಅಂದರು. ಮನಸ್ಸಿಗೆ ಬೇಸರವಾಗಿತ್ತು.

ಆಯ್ಕೆಯ ಪ್ರಕ್ರಿಯೆಗಳು ಮುಗಿದ ಮೇಲೆ ನಾನು ಮುಂಬಯಿಗೆ ವಾಪಸ್ಸಾದರೆ ಆತ ನಮ್ಮೂರಿಗೆ ತೆರಳಿದ್ದ. ಮುಂದೆ ನಾಲ್ಕು ತಿಂಗಳ ನಂತರ ಅಂದರೆ 1981ರ ಜನವರಿ ತಿಂಗಳ ಒಂದನೇ ತಾರೀಕಿನಂದು ಬೆಂಗಳೂರಿನ ಅದೇ ಕಛೇರಿಯಲ್ಲಿ ಹಾಜರಿರಬೇಕೆಂದು ಕರೆ ಬಂದಿತ್ತು. ಅಲ್ಲಿನ ಔಪಚಾರಿಕತೆಗಳನ್ನು ಮುಗಿಸಿ ಜಾಲಹಳ್ಳಿಯ ತರಬೇತಿ ಕೇಂದ್ರಕ್ಕೆ ಕಳುಹಿಸಿದ್ದರು. ಉಪೇಂದ್ರ ಮದರಾಸಿನ ತಾಂಬ್ರಂ ತರಬೇತಿ ಕೇಂದ್ರಕ್ಕೆ ಕಳುಹಿಸಲ್ಪಟ್ಟಿದ್ದ.

೧೫ ತಿಂಗಳ ತರಬೇತಿ ಮುಗಿಸಿ ನಾನು ಪ್ಂಜಾಬ್ ರಾಜ್ಯದ ಪಠಾಣಕೋಟ್‍ಗೆ ಹೋಗಿದ್ದರೆ ಆತ ಹರ್ಯಾಣಾ ರಾಜ್ಯದ ಅಂಬಾಲಾ  ವಾಯುನೆಲೆಯನ್ನು ಸೇರಿದ್ದ. ಲ್ಲಿ ಒಂದೂವರೆ ವರುಷ ಸೇವೆ ಸಲ್ಲಿಸಿ ನಾನು ಮತ್ತೆ ಬೆಂಗಳೂರಿನ ಜಾಲಹಳ್ಳಿಯಲ್ಲಿರುವ ತರಬೇತಿ ಕೇಂದ್ರಕ್ಕೆ ಬಂದಿದ್ದೆ. ಅಲ್ಲಿ ಮತ್ತೆ ಒಂದು ವರುಷದ ತರಬೇತಿ ಮುಂದುವರೆದಿತ್ತು. 1985ರ ಮೇ ತಿಂಗಳಲ್ಲಿ ಅಂಬಾಲಾದ ವಾಯುನೆಲೆಗೆ ಹೋದಾಗ, ಉಪೇಂದ್ರ ತಾನೂ ಹೆಚ್ಚಿನ ಪರಬೇತಿ ಪಡೆದು ವಾಪಸಾಗಿದ್ದ.

ನಮ್ಮನ್ನು ಅಂದು ಬೇರೆ ಬೇರೆ ಗ್ರೂಪುಗಳಿಗೆ ಸೇರಿಸಿದುದರಿಂದ ನಮಗೆ  ಪ್ರಯೋಜನವೇ ಆಗಿತ್ತು. ಒಂದೇ ಗ್ರೂಪಿನಲ್ಲಿ ಒಟ್ಟಿಗೇ ತರಬೇತಿ ಪಡೆದಿದ್ದರೆ, ಒಂದೇ ಕಡೆ ಸೇವೆ ಸಲ್ಲಿಸುವ ಅವಕಾಶ ಸಿಗುವುದು ಕಷ್ಟವಿತ್ತು. ಅಲ್ಲಿದ್ದ ನಾಲ್ಕೈದು ವರುಷ ನಾವು, ನಮ್ಮ ಪ್ರಾಥಮಿಕ ಶಾಲೆಯ ಸ್ನೇಹ ಬಂಧವನ್ನು ಮುಂದುವರಿಸಿಕೊಂಡು ಹೋದೆವು. ಇನ್ನೂ ಭದ್ರಗೊಳಿಸಿಕೊಂಡೆವು. ನಮ್ಮ ಚಿಂತನೆಗಳಲ್ಲಿ ಹೆಚ್ಚಿನ ಸಾಮ್ಯ ಹೊಂದಿರುವ ನಾವು, ಒಂದು ರೀತಿಯಲ್ಲಿ ಸಹಮನಸ್ಕರಾಗಿದ್ದರೂ, ನಾನು ನುಡಿವಷ್ಟು ನೇರವಾಗಿ, ನಿಷ್ಠುರವಾಗಿ ನುಡಿಯುವವನಲ್ಲ ಉಪೇಂದ್ರ. ನಮ್ಮ ನಡುವೆ ಯಾವುದೇ ಔಪಚಾರಿಕತೆಗಳಿಗೆ ಆಸ್ಪದವಿರಲಿಲ್ಲ.

ಅಂಬಾಲಾದಲ್ಲಿ ಸೇವೆ ಸಲ್ಲಿಸುತ್ತಿದ್ದ ಸಮಯದಲ್ಲೇ ಆತನ ವಿವಾಹವಾಗಿತ್ತು. ಆತನ ಪತ್ನಿಯಾಗಿ ಬಂದಾಕೆ, ನಡೆದುಕೊಳ್ಳುತ್ತಿದ್ದ ರೀತಿಯಿಂದಾಗಿ, ನನ್ನ ಪಾಲಿಗೆ ಆಕೆ ಹೊಸಬಳಾಗಿ ಕಂಡಿರಲೇ ಇಲ್ಲ. ಬಹುಶಃ ಆತ ನನ್ನ ಬಗ್ಗೆ ಅದಾಗಲೇ ಹೇಳಿರುವ ವಿಚಾರಗಳು ಅದಕ್ಕೆ ಕಾರಣವಾಗಿರಬಹುದು. ಮುಂದೆ ನಾನು ವಿವಾಹವಾಗಲು ಊರಿಗೆ ಬಂದಿದ್ದಾಗ ಆತ ಅಲ್ಲಿಂದ ಗೋರಖಪುರಕ್ಕೆ ವರ್ಗವಾಗಿ ಹೋಗಿದ್ದ. ಅದಾಗಿ ಮೂರು ವರುಷಗಳ ನಂತರ   1992ರಲ್ಲಿ ನಾನೂ ಗೋರಖಪುರಕ್ಕೆ ತೆರಳಿದೆ. ನಮ್ಮನ್ನು ಆತನೇ ಸ್ವಾಗತಿಸಿ ತನ್ನ ಮನೆಗೆ ಕರೆದೊಯ್ದಿದ್ದ.

ವಾಯುಸೇನೆಯ ವತಿಯಿಂದ ಸಿಗುವ ಮನೆಗಳಲ್ಲಿ ಎರೆಡೆರಡು ಸಂಸಾರಗಳು ಅನ್ಯೋನ್ಯತೆಯಿಂದ ಬಾಳುವುದು ಸಾಧ್ಯವಿತ್ತು ಅನ್ನುವುದರ ಅರಿವು ಬಹುಶಃ ತಮಲ್ಲಾರಿಗೂ ಇರಲಾರದು. ಆತನಿಗೆ ಅದಾಗಲೇ ಮನೆ ದೊರೆತಿತ್ತಾದ್ದರಿಂದ ಆತನ ಜೊತೆಗೇ ನಾವೂ ಇದ್ದೆವು. ಒಂದೂವರೆ ವರುಷಗಳ ಕಾಲ ಜೊತೆಗೇ ಜೀವನ ಸಾಗಿಸಿದ್ದೆವು. ಅಲ್ಲಿಂದ ಆತ ಪೂನಾಕ್ಕೆ ವರ್ಗವಾಗಿ ಹೋದ. ಮುಂದೆ ನಾಲ್ಕು ವರ್ಷ ಕಳೆದು ನಾನು ಬೆಂಗಳೂರಿಗೆ ಬಂದಾಗ ಅತನೂ ಬೆಂಗಳೂರಿಗೆ ಬಂದಿದ್ದ. ಆತನನ್ನು ಸಂಸಾರ ಸಮೇತ ಸ್ವಾಗತಿಸಲು ಈ ಬಾರಿ ನಾವು ಕಾದಿದ್ದೆವು.

ಮೂರು ವರುಷಗಳ ಕಾಲ ಬೆಂಗಳೂರಿನಲ್ಲಿ ಸೇವೆ ಸಲ್ಲಿಸಿದೆವು. ನಡುವೆ ನಾವಿಬ್ಬರೂ ಸಂತ ಜೋಸೇಫರ ಸಂಧ್ಯಾಕಾಲೇಜಿಗೆ ಸೇರಿದೆವು. ನಾನು “ಪಿಜಿಡಿಸಿಎ” ಪೂರ್ತಿಗೊಳಿಸಿದೆ. ಆತನೂ ಪ್ರೋಗ್ರಾಮಿಂಗ್ ಡಿಪ್ಲೋಮಾ ಪೂರೈಸಿದ. ಮುಂದೆ 2001ರ ಜನವರಿ ಮೂವತ್ತೊಂದರಂದು ವಾಯುಸೇನೆಗೆ ಅಂತಿಮ “ಸೆಲ್ಯೂಟ್” ಸಲ್ಲಿಸಿ ನಾವು ನಮ್ಮ ಸಮವಸ್ತ್ರವನ್ನು ಕೆಳಗಿಳಿಸಿದ್ದೆವು. ನಾಗರೀಕ ಜೀವನ ಸಾಗಿಸುವ ಬಗ್ಗೆ ಈರ್ವರಲ್ಲೂ ಉತ್ಸುಕತೆ ಇತ್ತು. ಏನಾದರೂ ಭಿನ್ನವಾದ ಉದ್ಯೋಗ ಮಾಡಬೇಕೆಂಬ ಇಚ್ಛೆ ಇಬ್ಬರಲ್ಲೂ ಇತ್ತು. ಆಗ ಈರ್ವರಲ್ಲೂ ಆಸಕ್ತಿ ಮೂಡಿಸಿದ್ದು, “ಇಂಟರ್ನೆಟ್ ಕೆಫೆ” ಯ ಉದ್ಯಮ.

ಜಂಟಿ ಪಾಲುಗಾರಿಕೆಯಲ್ಲಿ ಮಾರತಹಳ್ಳಿಯಲ್ಲಿ ಒಂದು ಅಂಗಡಿ ಬಾಡಿಗೆಗೆ ಪಡೆದು, ನೆಟ್ ಪಾಯಿಂಟ್ ಅನ್ನುವ ಇಂಟರ್ನೆಟ್ ಸರ್ವೀಸ್ ಸೆಂಟರ್ ಸ್ಥಾಪಿಸಿದೆವು. ಅಲ್ಲಿನ ವ್ಯವಹಾರ ನಮ್ಮೀರ್ವರ ಎರಡು ಸಂಸಾರಗಳನ್ನು ಸಾಗಿಸುವುದಕ್ಕೆ ಸಂಪೂರ್ಣ ಸಹಕಾರಿಯಾಗದು ಅನ್ನುವ ಅರಿವಾದಾಗ ಆತ ನೌಕರಿಗೆ ಸೇರಿಕೊಂಡ. ನಾನು ಅಲ್ಲಿಯೇ ವ್ಯವಹಾರ ನೋಡಿಕೊಳ್ಳುತ್ತಿದ್ದೆ. ಆತ ಭಾನುವಾರಗಳಂದು ಬಂದು ನನಗೆ ರಜೆ ನೀಡುತ್ತಿದ್ದ. ಆತನ ನೌಕರಿ ಚೆನ್ನಾಗಿತ್ತಾದ್ದರಿಂದ, ಹಾಗೂ ಇನ್ನಿತರ ಕಾರಣಗಳಿಂದ,  ಪಾಲುಗಾರಿಕೆಯಿಂದ ಬೇರೆಬೇರೆಯಾದೆವು. ನಮ್ಮನಡುವೆ ಮೂರು ದಶಕಗಳ ಹಿಂದೆ ಬೇರುಬಿಟ್ಟು ಭದ್ರವಾಗಿದ್ದ ನಂಬಿಕೆ ವಿಶ್ವಾಸಗಳು ನಮ್ಮ ನಡುವೆ ಯಾವುದೇ ಭಿನ್ನಾಭಿಪ್ರಯಕ್ಕೆ ಎಡೆಮಾಡಿಕೊಟ್ಟಿರಲಿಲ್ಲ.

ಮುಂದಿನ ಎರಡು ವರುಷ ನಾನು ಆ ವ್ಯವಹಾರವನ್ನು ನಡೆಸಿಕೊಂಡು ಬಂದೆ. 2004 ರ ಮೇ 26ರ ಮುಂಜಾನೆ ಎಂದಿನಂತೆ ಅಂಗಡಿಯ ಬಾಗಿಲು ತೆರೆಯಲು ಹೋದರೆ ಬಾಗಿಲು ತೆರೆದುಕೊಂಡೇ ಇತ್ತು. ಒಳಗಿನ ಎಲ್ಲಾ ಕಂಪ್ಯೂಟರುಗಳೂ ಕಳುವಾಗಿದ್ದವು. ಒಂದು ಕ್ಷಣಕ್ಕೆ ಏನು ಮಾಡುವುದೆಂದೇ ತೋಚಲಿಲ್ಲ. ಪೋಲೀಸರಿಗೆ ದೂರು ಕೊಟ್ಟದ್ದಾಯ್ತು. ಉಪೇಂದ್ರನಿಗೂ ಕರೆ ಮಾಡಿ ತಿಳಿಸಿದೆ. ಕಛೇರಿಯಿಂದ ಕೂಡಲೇ ಬಂದ. ಬಂದು ಮಾಡುವುದಾದರೂ ಏನಿತ್ತು. ಸಾಂತ್ವನದ ಮಾತನಾಡುವುದು ತೀರ ಔಪಚಾರಿಕತೆ ಅನ್ನುವ ಅರಿವು ನನಗಿದ್ದಂತೆ ಆತನಿಗೂ ಇತ್ತು. ಒಂದೆರಡು ಗಂಟೆ ಜೊತೆಗಿದ್ದು ಕೆಲಸಕ್ಕೆ ಮರಳಿದ.

ಮುಂದಿನ ದಿನಗಳಲ್ಲಿ ನಾನು ನೌಕರಿಗೆ ಸೇರಿಕೊಂಡೆ.

ನಮ್ಮ ಸ್ನೇಹ ಹಿಂದಿನಂತೆಯೇ ಇಂದೂ ಇದೆ. ನಮ್ಮ ನಡುವೆ ಮಾತು ಕಡಿಮೆ. ಭೇಟಿಯಂತೂ ಆಗದೇ ವರುಷಗಳೇ ಕಳೆದಿವೆ. ಕರೆ ಮಾಡಿದರೆ, “ಹೂಂ ಹೇಳು” ಅನ್ನುವುದರಿಂದಲೇ ಸಂಭಾಷಣೆ ಶುರುವಾಗುವುದು. ಔಪಚಾರಿಕತೆ ಈಗಲೂ ಇಲ್ಲ. ನಿನ್ನೆ ಬಿಟ್ಟ ಮಾತುಕತೆ ಇಂದು ಮುಂದುವರಿಸಿದಂತೆ. ನನ್ನ ಹೆಚ್ಚಿನೆಲ್ಲ ಸ್ನೇಹಿತರ ಜೊತೆಗಿನ ಸಂಭಾಷಣೆಗಳೂ ಹೀಗೇಯೇ ಇರುತ್ತವೆ. ಆತ ನನ್ನಷ್ಟು ನಿಷ್ಟುರನಲ್ಲ. ನನ್ನಷ್ಟು ಭಾವುಕಜೀವಿಯೂ ಅಲ್ಲ.

ನಮ್ಮ ನಡುವೆ ಸಂಪರ್ಕ ಇಲ್ಲವೆನ್ನಲಾಗದು, ಇದೆ. ಇದೆಯನ್ನಲಾಗದು, ಮಾತುಕತೆ ಆಗದೇ ವರುಷ ಕಳೆದಿದೆ ಆಗಲೇ. ಆದರೂ ಆತ, ಆತನ ಪತ್ನಿ, ಇಬ್ಬರು ಹೆಣ್ಣುಮಕ್ಕಳ ಪಾಲಿಗೆ ನಾನೆಂದೂ ದೂರವಾಗಿಲ್ಲ. ಅಂದು ಆ ಮಕ್ಕಳಿಗೆ ಚುರೇಚ್ ಮಾಮನಾಗಿದ್ದ ನಾನು ಇಂದು ಸುರೇಶ್ ಮಾಮನಾಗಿದ್ದೇನೆ ಅಷ್ಟೇ ವ್ಯತ್ಯಾಸ. ಅವರು ನನ್ನ ಮನದಿಂದ ದೂರವಾಗಿಲ್ಲ. ಆಗುವುದೂ ಇಲ್ಲ. ಮಾತಾಡಲು ವಿಷಯ ಇಲ್ಲ. ಆದರೆ ಮಾತಾಡಿಲ್ಲ ಅಂತ ಅನಿಸುವುದೂ ಇಲ್ಲ. ಬಹುಶಃ ನಮ್ಮ ನಡುವೆ, ಸಂಭಾಷಣೆ ನಮಗರಿವಿಲ್ಲದೇ ನಡೆಯುತ್ತಲೇ ಇರುತ್ತದೆ, ಮೌನವಾಗಿ. ಯುವ ಪ್ರೇಮಿಗಳ ನಡುವೆ ಅನವರತ ನಡೆಯುವಂತೆ.

ಇಂತಹ ಬಾಂಧವ್ಯವನ್ನು ಕೊನೆಗೊಳಿಸುವುದಾದರೂ ಹೇಗೆ? ಏಕೆ? ಛೇ…!

ಸ್ನೇಹವನ್ನು ಅರಿಯದವರು ಸ್ನೇಹಕ್ಕೆ ಬೆಲೆಕಟ್ಟಲು ಅಶಕ್ತರಾಗಿರಬಹುದು. ಸ್ನೇಹಕ್ಕೆ ಬೆಲೆಕಟ್ಟಲಾಗದು ಅನ್ನುವುದರ ಅರಿವು ಸ್ನೇಹ ಮಾಡಿದವರಿಗಷ್ಟೇ ಗೊತ್ತು.

(ಮುಂದುವರಿಸಬೇಕಿದೆ)

(ಮುಂದೆ ಯಾರು ನೆನಪಾದಾರು? ನೋಡೋಣ, ಅಲ್ಲವೇ?)

(ತಪ್ಪುಗಳಿದ್ದರೆ ತಿಳಿಸಿ ಉಪಕರಿಸಿ)

ತಮ್ಮ ಪ್ರತಿಕ್ರಿಯೆ ನೀಡಿ.

Fill in your details below or click an icon to log in:

WordPress.com Logo

You are commenting using your WordPress.com account. Log Out /  ಬದಲಿಸಿ )

Google photo

You are commenting using your Google account. Log Out /  ಬದಲಿಸಿ )

Twitter picture

You are commenting using your Twitter account. Log Out /  ಬದಲಿಸಿ )

Facebook photo

You are commenting using your Facebook account. Log Out /  ಬದಲಿಸಿ )

Connecting to %s

%d bloggers like this: